Soms is het belangrijkste nieuws van de week geen koers, maar een uitspraak. Terwijl Amerika zich opmaakte voor de viering van zijn 250e verjaardag, kregen beleggers in een verkorte handelsweek een opvallende cocktail voorgeschoteld: een historisch arrest van het Hooggerechtshof, een teleurstellend banenrapport dat de beurzen juist opluchtte, een stevige correctie in chipaandelen en een olieprijs die terugzakte naar het niveau van voor de oorlog. Vier verhalen die samen één ding duidelijk maken. De markt is aan het herijken wat hij gelooft.
Het Hooggerechtshof trekt een lijn rond de Fed
De week begon maandag met een uitspraak waar Wall Street al maanden naar uitkeek. In de zaak Trump versus Cook oordeelde het Amerikaanse Hooggerechtshof met vijf stemmen tegen vier dat de president een Fed gouverneur niet zonder gegronde reden kan ontslaan. Gouverneur Lisa Cook, die president Trump in augustus vorig jaar probeerde weg te sturen, blijft daarmee op haar post. Opperrechter Roberts benadrukte in het arrest dat niet alleen de feitelijke onafhankelijkheid van de centrale bank telt, maar ook de schijn ervan.
Voor beleggers is dit meer dan een juridische voetnoot. Een centrale bank die onder politieke druk de rente kunstmatig laag houdt, koopt op korte termijn misschien wat groei, maar betaalt daarvoor later met oplopende inflatie en instabiliteit. Onderzoek laat zien dat landen waar de politiek greep krijgt op de centrale bank een aanzienlijk hoger risico lopen op marktcorrecties. Dat de Fed die bescherming behoudt, gaf de markt rust.
Toch was de uitspraak geen onverdeelde overwinning voor institutionele onafhankelijkheid. In een parallel arrest, dezelfde dag gewezen, schrapte het Hof een precedent uit 1935 en kreeg de president wél de bevoegdheid om bestuurders van toezichthouders als de FTC, de SEC en de CFTC zonder reden te ontslaan. De Fed staat voortaan alleen. Een unieke uitzondering in een landschap waar de uitvoerende macht juist meer grip krijgt op onafhankelijke instellingen.
Een zwak banenrapport dat de beurs deed opveren
Donderdag volgde het macromoment van de week. De Amerikaanse economie creëerde in juni slechts 57.000 banen, ongeveer de helft van wat economen hadden verwacht. Normaal gesproken zou zo'n misser reden zijn voor zorgen. Deze keer reageerden de beurzen opgelucht. De verklaring is simpel: hoe koeler de arbeidsmarkt, hoe kleiner de kans dat de Fed onder voorzitter Kevin Warsh de rente verder verhoogt.
De cijfers achter de cijfers nuanceren het beeld bovendien. De werkloosheid daalde naar 4,2 procent en de loongroei bleef met 3,5 procent op jaarbasis keurig in lijn met de verwachtingen. Geen oververhitting, geen instorting. Sommige analisten spreken zelfs van een Goldilocks arbeidsmarkt: niet te heet, niet te koud. De markt paste zijn renteverwachtingen direct aan. Waar de kans op een verhoging in juli eerder deze week nog richting de 30 procent kroop, zakte die na het banenrapport tot ruim onder de 20 procent.
Daarmee is de spanning overigens niet verdwenen. De kerninflatie in de VS, gemeten via de core PCE, steeg in mei naar 3,4 procent, het hoogste niveau in ruim tweeënhalf jaar. De Fed zit klem tussen een afkoelende arbeidsmarkt en een inflatie die nog altijd te hoog is. Binnen het beleidscomité is de verdeeldheid inmiddels bijna perfect symmetrisch: ongeveer de helft van de leden ziet ruimte voor verhogingen dit jaar, de andere helft wil stilzitten of zelfs verlagen.
De grote chipschudding
Onder de oppervlakte van de indices voltrok zich intussen een opvallende rotatie. Na een tweede kwartaal waarin AI en halfgeleideraandelen van record naar record gingen, sloeg de winstneming deze week hard toe. De Philadelphia Semiconductor Index verloor over de week ruim vijf procent, met woensdag als dieptepunt. Namen als SanDisk, Micron, Applied Materials en Lam Research leverden die dag rond de tien procent in, Intel en Marvell circa negen procent.
Opvallend genoeg was dit geen brede uitverkoop. Terwijl de Nasdaq terrein prijsgaf, klom de Dow Jones naar een nieuw record. Banken, industriële waarden, grondstoffen en dividendaandelen namen het stokje over. De les van deze week is dat het marktleiderschap aan het verbreden is. AI blijft het dominante thema van dit decennium, maar beleggers herinneren zich plots dat er buiten de chipsector ook nog een economie bestaat.
Olie terug bij af, en dat is goed nieuws
Op de energiemarkt zette de ontspanning door. De Amerikaanse olieprijs zakte richting de 68 dollar per vat, een daling van bijna twintig procent in twee weken en daarmee terug op het niveau van begin maart, vlak na het uitbreken van de oorlog. Het scheepvaartverkeer door de Straat van Hormuz trekt verder aan en de onderhandelingen tussen de VS en Iran boeken voorzichtige vooruitgang, al ligt er nog geen definitief vredesakkoord.
Voor Europa is die dalende olieprijs een geschenk. De inflatie in de eurozone koelde in juni af naar 2,8 procent, duidelijk lager dan de 3,2 procent van mei en beter dan verwacht. De energieprijzen, maandenlang de grote aanjager, verliezen snel aan kracht. Voor de ECB, die in juni voor het eerst sinds 2023 de rente verhoogde, betekent dit dat de druk om in juli opnieuw in te grijpen grotendeels is weggevallen. De markt rekent erop dat Frankfurt de zomer gebruikt om af te wachten.
Waar dit de markten laat
De rode draad van deze week is vertrouwen dat op verschillende fronten wordt getest en, voorlopig althans, standhoudt. Het vertrouwen in de onafhankelijkheid van de Fed werd juridisch verankerd. Het vertrouwen in een zachte landing van de arbeidsmarkt kreeg steun uit de cijfers. En het vertrouwen dat de energieschok van dit voorjaar tijdelijk was, wordt bevestigd door een olieprijs die terug is bij af.
Tegelijk laat de chipcorrectie zien hoe smal het pad blijft. Een markt die maandenlang op één motor draaide, ontdekt nu dat die motor ook kan haperen zonder dat het feest voorbij is. De verbreding richting banken, industrie en dividend is gezond, maar ook een teken dat beleggers hun winst veiligstellen voor een tweede jaarhelft vol vraagtekens.
Wat overblijft is een markt die deze week leerde dat instituties ertoe doen, dat afkoeling geen afbraak hoeft te zijn, en dat het soms de saaie sectoren zijn die het vuurwerk leveren.
